„Kiza” to ratlerek, psina bardzo agresywna, nieprzewidywalna. Wzrok zawsze czujny. Tylko opiekunowi pozwalała na wszystko. Natomiast domownicy to była hierarchia. Pani domu, w związku z tym, że dawała mu jeść, mogła dużo. Ale dostęp do Kizy był ograniczony. Np. żeby Kizę pogłaskać, musiała wyrazić na to zgodę. Jeżeli jej nie pasowało głaskanie w danej chwili, to szczerzyła zęby. Dzieci miały

Zawsze zadbany, elegancki, powiedziałbym nawet: nadążający za modą, pan w wieku ok. 60 lat. Bardzo dbający o swojego siedmioletniego psa. Rasy trudnej do określenia.             Zawsze wyraźnie czuć było od niego alkohol, a że jestem niepijący, wyczuwałem to podwójnie. Mimo stanu wyraźnie wskazującego, że jest „pod wpływem”, zawsze mówił wyraźnie, z  poprawną dykcją i nienaganną polszczyzną. Postawa zawsze wyprostowana, żadnego

Około miesiąc temu pojechałem do Bydgoszczy na otwarcie Media Markt-u. Kolejka była jak za dawnych, dawnych czasów. No, może z pewną drobną różnicą. Jak stałem przez trzy dni po meble, w Aleksandrowie Kujawskim w bodajże osiemdziesiątym roku ubiegłego wieku – wtedy była lepsza organizacja. Komitet kolejkowy z wykazem tych, co doszli do kolejki i tych, co odpadli za nieobecność o

Niedziela, styczeń, zima, minus 15 stopni, śniegu po kolana. Dyżur w lecznicy w Nowym Targu. Wyjazdów do zwierząt gospodarskich dużo. Priorytetem na Podhalu zawsze były konie. Trzech lekarzy weterynarii i  dwóch techników weterynarii,  w tym ja, jako technik, oraz dwóch kierowców i sekretarka nie mamy czasu, aby coś zjeść.             Od sześciu godzin zapisane zgłoszenie do porodu u krowy, cały

W pierwszych latach tego stulecia, kiedy jeszcze nie obowiązywały w naszym kraju rygorystyczne przepisy dotyczące, ogólnie rzecz biorąc, dobrostanu, jaki należy zapewnić utrzymywanym w gospodarstwie zwierzętom, co bardziej światli obywatele wyszukiwali w przyszłych przepisach sposobu na pozbycie się zwierząt z terenów miejskich.             Wiadomo że niegdyś, nawet w wielkich aglomeracjach miast, utrzymywano przecież konie potrzebne do transportu towarów (dostawa opału,

Rok 1986, drugi rok mojej pracy. Zostaję kierownikiem PZLZ w Brąszewicach, w województwie sieradzkim. Koniec świata, zadupie, mała gmina, wciśnięta w lasy na granicy z Wielkopolską, 30 km od metropolii, czyli Sieradza. Trochę zapomniana gmina i małe przysiółki, gdzie prąd doprowadzono w latach 60., a drogę asfaltową w 70.             Ta cywilizowana izolacja odbiła się bardzo na mentalności ludności tubylczej,

Młoda para przyjechała na konsultację i ewentualny zabieg ortopedyczny u psa. Przywieźli ze sobą zdjęcia RTG. Jednak jakość zdjęć jak i sposób ułożenia pacjenta nie do końca mnie zadowalały. Młody był bardzo grubiańsko (wręcz chamsko) nastawiony do całej sytuacji.             Po zaproponowaniu wykonania ponownych zdjęć RTG i prośbie, żeby poszedł ze mną celem wykonania zdjęć,  (starałem się nie angażować właścicieli

Dyżur w Boże Narodzenie. Zimno, cisza, zero pacjentów. Popijając herbatę, zastanawiałem się, czy w ogóle jacyś się zgłoszą. Słuchając przyciszonych kolęd, z nudów robiłem przegląd leków w szafie. I nagle wpada tornado.             Kobita, którą pierwszy raz widzę, a powiem nieskromnie –  mam bardzo dobrą pamięć wzrokową: krzyczy, że przeze mnie jej mąż leży w szpitalu. Mówię:          –  Niech

Poznań, jesienna, dyżurna sobotnia noc. Dochodzi 12 w nocy. Deszcz bębni po dachu, nie daje spać. Nagle telefon od sekretarki: z ogrodu zoologicznego chcą rozmawiać. Proszę połączyć.          – Panie doktorze, lwica rodzi, są problemy.          – Od kiedy rodzi?             – Od rana.             – Nie rozumiem. Macie swojego lekarza do 16. I nie rozwiązał problemu?             – Gdy

Yorkshire terier, suczka sześciomiesięczna, przyjechała na konsultację. Od czasu zakupu (a została zakupiona w wieku dwóch miesięcy) podczas oddawania moczu cały czas obsikuje sobie uda po wewnętrznej stronie. Opiekunka załamana, ponieważ za każdym razem po sikaniu musi swoją milusińską myć. Była u kilku lekarzy, diagnozy były różne, ale leczenie zupełnie nieskuteczne.             Po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu przystąpiłem do badania klinicznego.

Panie doktorze, moja Księżniczka nie chce jeść szynki, polędwiczki, nawet baleronu, który uwielbia – powiedziała kobieta, wchodząc do gabinetu. –  A gdzie jest Księżniczka? – zapytałem. – Zaraz przyjdę razem z nią, ale czy doktor nas przyjmie? – Tak, przyjmę.             Była godzina dwudziesta, późna jesień. Stan wojenny. Myślę sobie: co za indywiduum…Ja dostaję kartki na jedzenie dla moich dzieci.

Pół roku po stażu. A ja używam swojego fonendoskopu, który kupiłem i używałem podczas studiów. W lecznicy, w której pracowałem, leczenie zwierząt odbywało się z „za biurka”. Bez termometru, bez fonendoskopu,  bez  młoteczka opukowego. Krótki (a nawet bardzo krótki) wywiad – i już była diagnoza. Co prawda, leków było „pięć na krzyż”, a z góry wiadomo, jaka jest diagnoza.  Diagnozowano